சில சமயம் நாம் வாசிக்கும் விடயங்கள் நம்மை சிந்திக்க வைப்பதுண்டு... அதை நம் இதயத்தில் இருக்கும் பலரோடும் பகிர்ந்து கொள்ளவும் நாம் மறப்பதில்லை... அதுபோல நம் இதயத்தில் உள்ளவர்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு காதல் கதை...
கண் தெரியாத ஒருத்தி தன் வாழ்க்கையை வெறுத்த நிலையில் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் வெறுக்காதவை எதுவும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.
அவள் இந்த உலகத்தில் அன்பு வைத்தது தன் காதலனிடம் மட்டும்தான். அவன் எப்போதும் அவளுக்காகவே வாழ்கிறவன். அவன் விடுகிற ஒவ்வோரு மூச்சும் இவள் பற்றிய சிந்தனையாகத்தான் இருக்கும்.
ஒரு நாள் பார்வையிழந்த அந்த பெண் தன் காதலினிடம் ''எனக்கு மட்டும் பார்வை இருக்குமென்றால் நான் உன்னை திருமணம் செய்து கொள்வேன்'' என்றாள்.
பல நாட்கள் கடந்த இந்த காதல் பயணத்தில் ஒரு முறை யாரோ ஒருத்தர் இவள் பார்வைக்கு கண்களை தானமாக கொடுத்திருந்தார்.
இப்பொழுது அவள் இந்த உலகத்தையே பார்க்கிறாள். அவள் இதயக்கூட்டில் இருக்கும் காதலனை தன் இரு கண் கொண்டு பார்க்கிறாள்.
இந்த உலகத்தை விட தன்னை நேசித்த காதலியிடம் காதலன் ''இப்போ உனக்கு பார்வை வந்துடுச்சி என்னை கல்யாணம் கட்டிக்கிறியா'' என்று கேட்கிறான். திடுக்கிட்டுப்போன காதலி ''கண் தெரியாத உன்னை நான் கல்யாணம் கட்டுவதா? எப்படி சாத்தியப்படும்? '' என்று கோபத்தோடு பதில் சொன்னாள்.
நொறுங்கிய இதயத்தோடு அவன் எழுதிய கடிதத்தின் அடியில்...
''உனக்குள் நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்கிற சந்தோசத்தோடு விடை பெறுகிறேன். என் கண்களையாவது கவனமாகப்பார்த்துக்கொள்.''
வாழ்க்கையின் படிநிலைகள் மாறி உயர்வு பெறும் போது மனித மனங்களும் மாறுவதில்லையா?
எத்தனை பேர் ஞாபகம் வைத்திருக்கிறோம் கடந்த பாதையை?
வருத்தங்களில் எம் கண்ணீர் துடைத்த கைக்குட்டைகள் எங்கே?
(இப்போது இவளை உலகம் தெரியாதவள் அல்லது கண் தெரியாதவள் என்பதை விட குருடி என்றழைப்பது பொருத்தமென்று ராமசாமி அண்ணே சொல்லச்சொன்னாரு.)
ஒஸ்கார் சென்ற தமிழனுக்கு வாழ்த்துக்கள் கோடி.நீ ஒஸ்கார் சென்றதை விட அதை வாங்கிய பிறகு தமிழில் சொன்ன வார்த்தைகளே உன் தாய்மொழிக்கு நீ கொடுத்த கௌரவம்.
இசைப்புயல் A.R. ரஹ்மான் ஸ்லம் டோக் படத்துக்காக இரண்டு பிரிவுகளில் கடந்த ஞாயிறு(22) விருதுகளை பெற்றுக்கொண்டார்.
11 வயதில் தந்தையை இழந்து தன் குடும்பத்தை கரை சேர்க்கும் உன்னத கனவுடன் தன் திறமையை மாத்திரம் நம்பி களத்தில் இறங்கிய ரஹ்மான் இன்று சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றது மாத்திரமல்லாது. தன் நாட்டிற்கும் தன் தாயக்கும் பெருமை சேர்த்திருக்கிறார்.
ஒரு தமிழன் வாங்கிய முதலாவது ஒஸ்கார் விருது. ஒஸ்கார் விருது சர்வதேச அளவில் கலைஞர்களுக்கு கொடுக்கப்படும் ஓர் உயரிய அந்தஸ்து. இது அமெரிக்காவில் கொடுக்கப்படுவதால் அமெரிக்கர்களுக்கான விருதாகுமா?
விருது வென்ற தமிழனுக்கு வாழ்த்துச்சொல்ல பல இந்திய தளங்கள் திட்டமிட்டு செயற்பட்டது வருத்தத்திற்குரியது. ரஹ்மான் ஒஸ்கார் விருது பெற தகுதியுடையவரா? இல்லையா? இதுபோன்ற பல கருத்துக்கணிப்புக்கள்.
என் பார்வையில் இந்த விருதை பெற ரஹ்மான் முழு அளவில் தகுதியானவர்.
ஸ்லம் டோக் இது அவருடைய ஒரு சில ஆங்கில படைப்புகளில் ஒன்று. ஆனால் தமிழில் வெளியான ஆயிரக்கணக்கான படைப்புகளில் அவர் தன் திறமையை நிரூபித்ததற்கு கொடுத்திருக்க வேண்டும் நூற்றுக்கணக்காக ஒஸ்கார் விருதுகள்.
ரஹ்மான் என்கிற மனிதரிடம் இன்றைய இளைஞர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய விடயங்கள் ஏராளம். விடா முயற்சி, தொழில் மீது கொண்டுள்ள பற்று, உயர்வுகளின்போது காட்டும் தன்னடக்கம் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.
ஒஸ்கார் வென்ற தமிழனை இனி உலகறியும். படைப்புகள் விற்பனையானதில் இசைப்புயல் ரஹ்மான் உலக இசையமைப்பாளர் பட்டியலில் 6வது இடத்தில் இருக்கிறார். ரஹ்மானின் வயதையும் வேகத்தையும் பார்த்தால் நம்பர் 1 இடத்ததை பிடிக்க ரொம்ப காலம் தேவைப்படாது. இதுவரையில் இவரது அரை பில்லியன் படைப்புகள் விற்பனையாகி இருக்கின்றமை குறிப்பிடத்தக்கது.
ஸ்லம் டோக் படம் பல சர்ச்சைகளை சந்தித்தது உண்மை ஆனால் அதை விளக்கப்படுத்தும் அளவுக்கு மும்பை சமூக கட்டமைப்பை நான் அறிந்ததில்லை. படத்தின்படி அங்கே நடக்கிறதா இல்லையா என்பது எனக்கு தெரியாது. ஆனால் ஒஸ்கார் விருதுக்கு பிறகு முன்பு போர்கொடி உயர்த்திய பலரும் இது இந்திய படைப்பு என்று மௌனமானதுமுண்டு. சிலர் இன்னும் இது இந்தியர்களை அவமானப்படுத்தும் படைப்பு என்று பலவிதமான கருத்துக்களை தெரிவிக்கிறர்கள்.
காதலன் காதலியை சந்திக்கிறான். காதலன் காதலி பிரிகிறார்கள். காதலன் சோகத்தில் பாடுகிறான். காதலி காதலன் மீண்டும் இணைகிறார்கள். இதுதான் இந்திய சினிமா என்று வர்ணித்த பிரித்தானிய சஞ்சிகைகள் ஸ்லம்டோக விருது வென்ற பிறகு தங்கள் நாட்டு படைப்பென்று மார்தட்டிக்கொள்கிறார்கள்.
பாவம் அமெரிக்கர்கள்.பல கோணத்திலிருந்து இவர்களுக்கு பலத்த அடி ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் வேகமான மனிதர் அந்தஸ்து தொடங்கி பொருளாதார சரிவு, நிதி நிறுவனங்கள், வாகன உற்பத்தி, வேலையிழப்பு இறுதியாக ஒஸ்காரிலும் சரிவு. இம்முறை ஒரே ஒரு அமெரிக்கர்தான் ஒஸ்கார் விருது வென்றார். இது அமெரிக்க சஞ்சிகைகள் சொல்லும் கதை.
நான் தேநீரில் மிதந்த மாலைப்பொழுதில் அம்மா ஒரு சொன்ன கதை. (சாரி போஸ் மூன்று நாள் விடுமுறை என்பதால் வழக்கத்தைவிட அதிகமான வேலை அதனால ஏற்கனவே போட்ட பதிவை ரீமேக் பன்றேன். பாசக்கதையை பாசக்கார நண்பர்கள் படிச்சிட்டு போங்கோ.)
அப்பா என்கிற அந்தஸ்து வந்த பிறகு தன் மகன் தான் அனுபவித்த துயரங்களில் ஒரு துளியேனும் அனுபவிக்ககூடாது என்று எண்ணுகிறவர். தோளுக்கு மேல வளர்ந்தாலும் அவன் வீடு சேரும் வரை அந்த அப்பாவிற்கு இருக்கிற ஏக்கத்தையும் தவிப்பையும் அப்பா என்று நீங்கள் அழைக்கப்படும் போது தான் உணரமுடியும்.
ஒரு வயது முதிர்ந்த அப்பா தன் மகன் லெப்டொப்பில் ஆராய்ச்சி நடத்திக்கொண்டிருந்ததை பெருமையாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாராம்.
தீடீரென்று ஜன்னலோரத்தில் ஏதோ ஒன்று கறுப்பு நிறத்தில் அமர்ந்தது போல கண் பார்வை இழந்த அந்த அப்பா உணர்ந்தார். உடனே மகனிடம் '' ஏன்பா அது என்ன ஜன்னலோரத்துல'' என்று கோட்டார். மகன் ''காகம்'' என்று முதல் முறை பதில் சொன்னானாம். காது கேட்கும் திறனை இழந்ததால் மீண்டும் அந்த தந்தை '' ராஜா அது என்ன கறுப்பு நிறத்துல ஜன்னல் ஓரத்துல:'' என்று கேட்க கொஞ்சம் சினம் கொண்டவனாய் ''காகம் '' என்று அழுத்தி பதில் சொன்னான். மீண்டும் சொற்ப நேரத்தில் அந்த தந்தை '' மகன் அது என்ன கறுப்பு நிறத்துல ஜன்னல் ஓரத்துல'' என்று கேள்வி எழுப்ப பெரும் கோபத்துடன் அந்த மகன் '' ஜயோ அப்பா அது காகம் காகம்'' என்று கத்தத் தொடங்கினான். இருந்தும் அந்த தந்தைக்கு ஜன்னலோரத்துல கறுப்பு நிறத்துல இருக்கிறது என்னவென்று புரியவில்லை.
நடந்தவற்றை சமையலறையில் இருந்து அவதானித்துக்கொண்டிருந்த தாய் ஒரு பழைய டயரியுடன் அந்த மகனை நோக்கி வந்தாள். அந்த அம்மா மகனை பார்த்து '' இதுல பெப்ரவரி 10ம் திகதியை திருப்பிப்பார்'' என்று சொன்னதும் காற்றில் பறந்த காகிதங்கள் 10ம் திகதியில் போய் நிற்க அதில் அந்த தாய் எழுதியிருந்தது. ''மூத்தவன் கதைக்க ஆரம்பித்து ஒரு சில வாரங்கள். அவனுக்கு ; அம்மா, ப்ப்பா, என்னது என்று தெரிந்தது ஒரு சில வார்த்தைகள்தான். அன்று என் கணவர் ஜன்னலோரத்தில் என் செல்லக்குட்டியை தூக்கிக்கிட்டு நின்று கொண்டிருந்தபோது ஒரு காகம் ஜன்னலோரத்தில் அமர்ந்தது அப்போ மகன் அவரிடம் 28 தடவைகள் அது என்ன? அது என்ன? அது என்ன, என்று கேள்வி கேட்டான். ஒரு தடவைக்கூட சலிப்பு தட்டாதவறாய் சிரித்துக்கொண்டே காகம் என்று பதில் சொன்னார்''.
வாழ்க்கை என்பது ஒரு வட்டம் போல சின்ன வயசுல நாங்க நடந்து கொள்கிற விதம் வயது போக போக எங்களை தொற்றிக்கொள்ளும். வயதானவர்கள் குழந்தை போலன்னு சொல்லுவாங்க. ஒரு தொழிலுக்கான நேர்முகப்பரீட்சைக்கு போனால் எத்தனை வருட அனுபவம் இருக்குன்னு கேட்பாங்க. அதுமட்டுமல்ல எந்த ஒரு துறைக்கும் பலரும் கேட்கும் முதல் விடயமும் அதுதான் அனுபவம். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல அனுபவமும் வாழ்க்கைக்கு உதவாமல் போகிற கொடுமை அது முதுமை.
என்னதான் பத்து பிள்ளைகளை பெத்து வளர்த்திருந்தாலும் பல பெண் பிள்ளைகளை கரை சேர்த்து ஒரு குடும்பத்தையே முதுகில் சுமந்திருந்தாலும். தாத்தா என்று பேரப்பிள்ளைகள் உங்களை அழைக்கும் போது நீங்கள் குழந்தை மாதிரி இல்லையா?
