ஹிந்த் ரஜப்... வெறும் ஆறு வயதே நிரம்பிய சிறுமி. சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்... ஒரு கார். சுற்றிலும் உறவுகளின்—மாமா, மாமி, அக்கா, அண்ணன் என அத்தனை பேரின்—ரத்தம் தோய்ந்த சடலங்கள். அந்தப் பிணக்குவியலின் நடுவே, உறைந்துபோன பெருவலியோடும் மரண பயத்தோடும் உயிருக்குப் போராடும் அந்தச் சின்னஞ்சிறு மலர், கைகளில் ஒரு செல்பேசியைப் பற்றிக்கொண்டு விம்மி விம்மித் துடிக்கிறாள்:

ஒரு மணி நேரமல்ல, பல மணி நேரங்கள். ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு பெருயுகமென நகர, மரணத்தின் வாயிலில் நின்று அவள் எழுப்பிய அந்த அபயக் குரல் இன்றும் என் ஆன்மாவை உலுக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

அவள் இருந்த அந்த காரை நோக்கி 350-க்கும் மேற்பட்ட தோட்டாக்களைப் பாய்ச்சி, மனிதாபிமானத்தின் சுவடுகூட இல்லாமல் சல்லடையாகத் துளைத்தெடுத்திருந்தார்கள். உலகமெங்கும் அவளது மரணக் கதறல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், அவளை மீட்கப் புறப்பட்ட செம்பிறைச் சங்கத்தின் (Red Crescent) ஆம்புலன்ஸும் இரக்கமற்றுத் தாக்கப்பட்டது. உயிர்காக்கச் சென்ற அந்த இரு உன்னத மருத்துவச் சேவையாளர்களும் ஆம்புலன்ஸோடு சேர்த்துச் சாம்பலாக்கப்பட்டனர்.

மரணத்தின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டு ஒரு பிஞ்சு உயிர் கதறியும்கூட, அவளைக் காப்பாற்ற இந்தச் சபிக்கப்பட்ட உலகத்தால் முடியாமல் போனது.

இது ஹிந்த் என்ற ஒரு சிறுமியின் துயரம் மட்டுமல்ல. குருதி தோய்ந்த இந்தப் பாலஸ்தீனப் போரில் இதுவரை 70,000-க்கும் மேற்பட்ட அப்பாவி உயிர்கள் பலியாகியிருக்கின்றன. இதில் பெருங்கொடுமை என்னவென்றால், பலியானவர்களில் பெரும்பாலானோர் பெண்களும் பிஞ்சுக் குழந்தைகளுமே. ஒவ்வொரு மரணமும் வெறும் காகிதப் புள்ளிவிவரமல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் ஹிந்தைப் போல ஈவிரக்கமின்றிக் கலைக்கப்பட்ட ஆயிரமாயிரம் அழகிய கனவுகள். இவற்றைக் காணும்போது நெஞ்சம் இன்னும் கனக்கிறது; காரணம், இலங்கை போரின் இறுதித் தருணங்களும் இதுபோல ரத்தம் தோய்ந்த ஆயிரம் கதைகளைச் சொல்லும் என்பதுதான் வலிநிறைந்த நிதர்சனம்.

ஏற்பாடு செய்த இலங்கைக்கான பாலஸ்தீன தூதரகம் (Embassy of Palestine in Sri Lanka), பாலஸ்தீன மக்களுக்கான இலங்கை நட்புறவுச் சங்கம் மற்றும் சிலோன் தியேட்டர்ஸ் ஆகியோருக்கு நன்றிகள்.

'The Voice of Hind Rajab' – நாம் மறக்கக் கூடாத, ஒருபோதும் மன்னிக்கக் கூடாத ஒரு நிஜத்தின் குரல்!